Om half acht begint de nacht

Een poëtisch beeldverhaal van Lonneke van Heugten over DE BROEIKAS,
een electrojamsessie die veel meer is dan dat.

 

Er broeit iets in Alkmaar.
Het is vrijdagavond en ik ontvang een signaal via een digitaal kanaal:
dat kunstenaar Steven Hoes en collectief Dender
van half acht tot half twaalf het Creatorium bij HAL25 bezetten en transformeren tot een muzikale stoommachine die doordendert tot hij is veranderd in een stoomcabine.

Ik voel hoe ik word aangetrokken door dit verhaal. Iéts zuigt me naar die plek.
De vonken van een prille verliefdheid – of is dat te sterk uitgedrukt?
Ik stap op de fiets en ineens sta ik binnen.
Sigaretten worden uitgedrukt. Het gaat beginnen.

Ik duik meteen kopje onder in deze vierkante vissenkom en wordt overspoeld door klanken.
Ik dein mee op golvende beats, slepende tonen, flarden van talen,
en vraag me af: ‘Waar ben ik beland?’

Mannen met machines
produceren een creatieve humuslaag.

Verteringsprocessen gaan hun gang, breken vluchtige kunststoffen af
tot bedwelmende dampen en gruizige klanken.
Het kraakt en het gonst. Af en toe flakkert een vlam.

Vrouwen sluipen tussen kluwes snoeren,
wachtend op kansen om toe te slaan.
Een viool zwelt aan, gekoppeld aan een baspedaal.
Het blijkt het gaspedaal, want we stijgen op toonladders.

Verf licht op in blacklight.
Ik zie mooie ogen glazig glanzen in iemands backlight.
‘Het is vrijdagavond en het dak mag eraf!’
echoot mijn herinnering uit een festival in Maastricht.
Net stond ik nog stil, maar ik zwicht.
De nacht komt in een stroomversnelling
en al is dit maar een droomvoorstelling, het verdient applaus.

Ondertussen kom ik ogen en oren te kort. Pinda’s op de kachel, een gesprek,
potjes pingpong, bier, sexy skipakken
die in de lente misschen wel verworden tot badpakken. Vertier.

Een man van het stille soort staat ineens te zingen.
Verwonderd voel ik hoe mijn eigen vingers
over het scherm van mijn iphone scrollen.
Uit de speakers vloeit een woordenstroom buiten mijn controle.
In mijn andere hand – een microfoon.
Gedans, gelach, opperste concentratie,
zacht kabbelend of dramatisch voert het experiment de boventoon.

En ik? Ik zweef inmiddels, vermist en verneveld,
in een wazige, wondere electrowereld.
Transparant maar onzichtbaar achter het beslagen glas
besef ik dat hij bestaat – DE BROEIKAS.

Het is half twaalf en alles en iedereen is op stoom.
Dan: een alarm, de stekker eruit, weg stroom.
Het is middernacht en ik ben thuis. Was het een droom?

Misschien. Maar één ding weet ik zeker:
iedere vrijdag om half acht
begint in Alkmaar de nacht.

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie